Duman süzülüyordu zifiri karanlık gecenin içinde Cigaramın zehirli dumanı… Grilikteki kaybolmuşluğun dipsiz kuyusunda dolanıyordu Kendini kaybetmek isteyen ruhum. Ayak parmaklarım, Boş vermişlik uçurumun kenarından sallanıyordu adeta. Süngüsü düşük...
Sözlerindeki gücün arkasında yatan korkuyu bilmekti onu tanımak Gözlerinden doğurabilmesi gökkuşağındaki tüm renkleri Zulasından sızıp yüreğime akan kan damlalarıydı canımı yakan O kadar kendinden emin...
Beni hep gördükleri gibi sandılar Hem Herkes gitti.Evde yapayalnızım şimdi. Aytık iyi anladım,kimselere benzemiyorum.Bu beni ürpertiyor, ama yalnızlığımla iyiyim yine de... Günlerdir öyle çok kaçmışım...